Peescontractie?

Technisch gezien kan een pees zelf niet samentrekken omdat het passief bindweefsel is. Het is de spierbuik van de diepe buigspier (de musculus flexor digitalis profundus) die continu aangespannen blijft en uiteindelijk verkort. Hoewel ‘contractie van de diepe buigspier-pees-eenheid’ medisch correcter is als benaming, gebruiken we hier voor de leesbaarheid de lekenterm ‘peescontractie’.

Zo herken je een chronische peescontractie bij een paard

• Door een chronische contractie (samentrekking en verkorting) van de diepe buigpees ontstaat er constante spanning, waardoor het normale functioneren van de spier en pees verstoord raakt.
• Bij paarden met een chronische peescontractie zie je vaak erg hoge hielen, vergelijkbaar met een bokhoef. Dit ontstaat doordat de diepe buigpees het hoefbeen in de hoefcapsule naar achteren trekt.
• Bij chronische peescontractie zie je vaak dat de groeiringen aan de achterzijde van de hoef veel wijder uit elkaar staan dan aan de voorzijde. Dit wordt ook wel ‘divergerende groeiringen‘ genoemd.
• Er zijn vaak standafwijkingen zichtbaar. De aangedane voet wordt verder naar achter geplaatst, of het paard rust voortdurend op de teen om de spanning te verminderen. Als beide voorbenen met dit probleem te maken hebben, zoals vaak het geval is bij chronische hoefbevangenheid, dan zal het paard onderstandig gaan staan. Echter, dit zorgt weer voor overbelasting voorin de hoef, wat weer dermate pijnlijk kan zijn dat het paard afwisselt tussen de laminitis-stand (leunend op hielen) en onderstand (leunend op de tenen).
• In beweging valt op dat het paard teenlandt en korte, houterige passen maakt.
• De pees aan de achterzijde van het pijpbeen kan bij chronische gevallen dikker, harder en minder elastisch aanvoelen. Dit wijst op fibrose (bindweefselvorming).

Mogelijke gevolgen van een chronische peescontractie

• De trekkracht van de diepe buigpees neemt toe, waardoor de separatie tussen hoefbeen en hoefwand groter kan worden.
• De druk van het hoefbeen op de zoollederhuid neemt toe, wat het risico verhoogt op bloeduitstortingen, zoolabcessen en uiteindelijk zoolperforatie.
• Door de hoge hielen en het landen op de teen wordt de achterzijde van de hoef onvoldoende gebruikt, wat kan leiden tot atrofie (weefselafname), met name van het straalkussen en de straal zelf. De kans op rotstraal neemt ook toe.
• Een chronische contractie en de bijbehorende hoge hielen belemmeren het hoefmechanisme. Hierdoor wordt de doorbloeding in de gehele hoef verslechterd, wat het herstel vertraagt.
• Bij langdurige contractie verandert spier- en peesweefsel gedeeltelijk in niet-elastisch bindweefsel. Op dat punt is correctie door enkel bekappen vaak niet meer mogelijk
• Vanaf dat moment worden ook het hoefgewricht en het kroongewricht structureel verkeerd belast, met als mogelijke gevolgen: overmatige slijtage, artrose en chronische kreupelheid.

Je wilt meer weten

Hou je van dit soort uitgebreide en objectieve informatie over paarden? Mijn boeken staan er vol mee! Toegankelijke, wetenschappelijk onderbouwde kennis, inzichten en adviezen die jou en je paard gaan helpen.