Als je een bericht op Facebook zet dat je paard hoefbevangen is, krijg je een berg adviezen. Onder andere stollingsremmende medicijnen en remedies worden vaak aangeraden. Heparine en aspirine of wilgentakken en kurkuma, als je niet zo dol bent op pilletjes en poeders. Maar is het wel zo’n goed advies bij hoefbevangenheid?
Het is op zijn minst een opmerkelijk advies, omdat er bij hormoongerelateerde hoefbevangenheid geen sprake is van stollingsproblemen als oorzaak. Er zijn wel bloedstolsels, maar die zijn een reactie op weefselschade [1]. Omdat dit de meest voorkomende vorm van hoefbevangenheid is (90%), kun je je afvragen of je gelijk naar stollingsremmende medicijnen moet grijpen.
Er zijn namelijk ook nadelen. Bij chronische hoefbevangenheid drukt het hoefbeen van binnenuit tegen de zool. Dit kan bloedvaatjes beschadigen. Gebruik je stollingsremmers, dan ontstaan er mogelijk bloeduitstortingen.
Bij SIRS-gerelateerde hoefbevangenheid zijn bloedstolsels wél een oorzaak. Door stollingsremmers in een vroeg stadium te gebruiken, kan de schade later in het ziekteproces beperkt blijven. Van traumatische hoefbevangenheid weten we nog niet welke rol bloedstolsels spelen. Zonder de oorzaak en dus de soort hoefbevangenheid te kennen, kun je daarom niet zomaar besluiten of stollingsremmende medicijnen ingezet moeten worden. De adviezen op Facebook zijn goedbedoeld, maar de aangewezen persoon om hierover te beslissen is de dierenarts.
Wat is het verschil met bloedverdunners?
Het antwoord is eenvoudig: er is geen verschil. Stollingsremmende medicijnen worden vaak bloedverdunners genoemd. Door het remmen van de bloedstolling zal een oppervlakkige wond inderdaad langer blijven bloeden. Dat betekent echter niet dat het bloed dunner wordt. Dit is een misverstand.
Je bent dol op duidelijke antwoorden
Dat komt goed uit. Het ‘Antwoordenboek Hoefbevangenheid‘ staat vol met glasheldere antwoorden op meer dan tweehonderd vragen over hoefbevangenheid en alles wat daar mee te maken heeft.
