De meeste gevallen van hoefbevangenheid (ca. 90%) zijn endocrinopathisch (hormoongerelateerd). Deze vorm van hoefbevangenheid verschilt fundamenteel van andere types, wat verklaart waarom NSAID’s zoals fenylbutazon (bute) in de meeste gevallen weinig tot geen effect hebben.
SIRS-gerelateerde hoefbevangenheid
Bij SIRS-gerelateerde hoefbevangenheid, door bijvoorbeeld verontreinigd water, baarmoederontsteking of ernstige infecties, is sprake van een klassieke ontstekingsreactie. We zien dan de hoeveelheid witte bloedcellen in het bloed omhoog gaan. De hoefbevangenheid zelf wordt voornamelijk gekenmerkt door de afbraak van het basale membraan (bindweefselvlies dat de vlees- en de hoornlamellen aan elkaar hecht).
Geen klassieke ontsteking bij endocrinopathische hoefbevangenheid
Bij endocrinopathische hoefbevangenheid, als gevolg van EMS/ID, is er sprake van een chronisch verhoogd insulinegehalte in het bloed. Er is wel een ontstekingsreactie, maar die is mild en een gevolg van de bevangenheid in plaats van een oorzaak. OmdatNSAID’s zich primair op ontstekingsprocessen richten, missen ze hun doel bij deze vorm van hoefbevangenheid. De insulinespiegels krijgen ze namelijk niet omlaag.
Je bent dol op duidelijke antwoorden
Dat komt goed uit. Het ‘Antwoordenboek Hoefbevangenheid‘ staat vol met glasheldere antwoorden op meer dan tweehonderd vragen over hoefbevangenheid en alles wat daar mee te maken heeft.
